Farklı fotoğraf tekniklerinin getirdiği farklı kısıtlar ve yaratıcı imkânlara odaklanan Kerim Suner, dijital süreçlerin steril, yabancılaştırıcı doğasından uzaklaşarak malzemeyle dokunsal ve bedensel yollardan ilişkilenmeyi mümkün kılan erken dönem tekniklerini kullanıyor. Suner, görsel ürünü, yani kâğıda basılmış veya ekrana yansıtılmış fotoğrafı daha geniş, zamana yayılan (ve yoğunlukla maddesellik içeren) bir imge üretim sürecinin parçası olarak konumlandırmayı, söz konusu maddi, dokunsal üretim sürecini fotoğraf deneyiminin önemli ve belirleyici bir parçası olarak görmeyi öneriyor.
Ahmet Ersoy, "Fotoğrafin Sıvı Zamanı," NEZAMAN (İstanbul, 2026).
